Samen met mijn goede vriend en buurman, Adolf de Gang, gingen we regelmatig naar de training kijken van ‘de Malinois’ op het hoofdveld. Je kan je nu niet meer voorstellen dat er wordt getraind op je a-veld.

Het huidige oefenveld was echter niet in beste staat, net na de afbraak van de velodroom (zie site ‘ADK: het meest verbouwde stadion in Europa’). De piketten en andere zaken stonden toen opgesteld onder de staantribune en werden dan door ons met veel plezier klaargezet. Na de training deden we dan de omgekeerde beweging. Soms gebeurde het dat de kanunnik de training kwam bekijken en als gebaar van dank kregen we dan een stuk chocolade. De zachte, rijzige man had veel aanziens en het was dan ook fantastisch om met hem te kunnen spreken.
De winters waren ook berekoud, zelfs zo koud dat we tijdens sommige wedstrijden niet konden blijven stilstaan op de onoverdekte staantribune. We liepen dan over de hele lengte heen en weer. Dit was perfect mogelijk omdat er toch weinig volk was door de vriestemperaturen. Ik denk dat dit mijn eerste herinneringen zijn aan Malinois. Weet je, als je al zo lang supporter bent, dan begint alles een beetje te vervagen. Sommige zaken zullen mij natuurlijk altijd bijblijven, zoals de ‘handsgoal’ van Bertje de Cleyn tegen Union. De ploeg uit Brussel had net het record van het aantal opeenvolgende wedstrijden zonder nederlaag verbroken, namelijk 60, en ging vanaf dan door het leven als ‘Union 60’. De intelligente De Cleyn wist op een zeker moment de verdediging te verschalken met een kopbalgoal, althans, dat dacht de scheidsrechter. De keeper van Union, Van de Weyer, had echter gezien dat het hands was en ging volledig door het lint van woede, maar de goal werd goedgekeurd! Ik kan je verzekeren, en ik kan het weten want ik stond aan de kant waar de goal viel, het was een onterecht doelpunt…
Ik mag mij een tevreden man noemen omdat ik de twee glorieperiodes van KV bewust heb mogen meemaken. De eerste titel, in 1943, werkte ik echter als dwangarbeider voor de spoorwegen in Hamburg. Al een geluk dat we toen op de hoogte werden gehouden via persartikels die men per post opstuurde. Nu ik mij niet meer verplaats naar het stadion, blijf ik op de hoogte via de krant en de ‘Geel & Rood’, wat steeds een groot plezier is om te lezen.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*